[BLACK] Chapter 0

posted on 20 Apr 2013 22:17 by blackorder

 
 
+ + + + + + + + + + + + +
 
 
 
 
เสียงโขกหมากรุกดังสะท้อนก้องภายใต้เพดานหินทรงสูงที่ดูไม่ต่างอะไรกับปราการหนา ปราการที่กางกั้นไม่ให้ภัยใดย่างกรายเข้ามา และปราการ ที่ป้องกันมิให้คนในจากไป
 
 
 
ที่นี่คือศาสนจักรแห่งความมืด องค์กรแห่งโลกเบื้องหลัง ที่คอยต่อสู้เพื่อมนุษยชาติภายใต้เงามืด

 

‘เอ็กซ์โซซิสท์’ คือชื่อที่ใช้เรียกขานสาวกแห่งพระเจ้าเหล่านั้น สาวกที่ยอมจมหายไปในเงามืดของกาลเวลา สาวกผู้ไม่อาจกลับคืนสู่โลกแห่งแสงสว่างเบื้องหน้า ปลายทางที่รออยู่นั้น มีเพียงการกลับคืนสู่อุ้งมือของพระผู้เป็นเจ้าอันเป็นนิรันดร
 
กึก

“รุกฆาต”บุรุษคนหนึ่งกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พลางกระแทกหมากสีดำวาวลงบนกระดานหินอ่อนแกะสลักอย่างวิจิตรบรรจง

“ให้ตายสิ แพ้อีกแล้วเหรอ” บุรุษอีกคนร้องขึ้นทันควันก่อนจะโคลงหัวไปมาอย่างหาได้ใส่ใจต่อความพ่ายแพ้ของตน “เอาเถอะ แพ้ก็เล่นใหม่”
 
“เจ้านี่ไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้บ้างเลยนะ” บุรุษคนแรกกล่าวพลางจัดหมากบนกระดานใหม่ตามคำขอ
“ถ้ายอมแพ้ง่ายๆข้าคงไม่ได้มานั่งเล่นหมากกับท่านอยู่ตรงนี้หรอก”
 
คำตอบเรียกให้รอยยิ้มมุมปากบางๆปรากฏขึ้นบนวงหน้าของคนถาม เป็นรอยยิ้มที่ไม่อาจะระบุได้แน่ชัดว่าเกิดจากความพึงพอใจ หรือแค่นึกเย้ยหยันอีกฝ่ายเท่านั้น “ปากดีจริงๆเจ้าเด็กน้อย”

ตัวหมากถูกจัดเรียงประจำตำแหน่งทีละตัวอย่างไม่รีบเร่ง เสียงกระทบกระดานหินอ่อนดังเป็นจังหวะคลอกับเสียงผิวปากของคนอ่อนวัยกว่า

 

หากที่นี่คือปราการ พวกเขาทั้งสอง ก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกจองจำอยู่ในปราการชั่วกัลปาวสาน 
 
 
 
“ภารกิจที่ผ่านมาเป็นยังไงบ้างล่ะ” คนสูงวัยกว่าเอ่ยถามอย่างเรียบเฉย

“ก็ดี” ชายหนุ่มตอบพลางโคลงศีรษะไปมาอย่างเบื่อหน่าย “ไม่มีอะไรพิเศษซักเท่าไหร่ ท่านก็รู้นี่ เอาชีวิตตัวเองไปแขวนไว้บนเส้นด้ายเหมือนๆเช่นทุกที”

“ระวังคำพูดของเจ้าไว้หน่อยเถอะ…”

“เพราะคำพูด มักจะย้อนกลับมาฆ่าผู้เป็นนายของมันเสมอ” ชายหนุ่มกล่าวแทรกก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบประโยคด้วยท่าทีกึ่งเล่นกึ่งจริง “ท่านพูดบ่อยจนข้าจำได้ขึ้นใจแล้วนะ”

คนถูกย้อนถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “นอกจากจะจำจนขึ้นใจ เจ้าก็ควรจะใส่ใจกับคำพูดของข้าเสียบ้าง”

เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นหินดังก้องสะท้อน ขัดจังหวะการเล่นของบุรุษทั้งสอง หญิงสาวผิวซีดผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นทันทีด้วยน้ำเสียงกระหืดกระหอบ“ท่านเสนาธิการคะ ห...หัวหน้าแผนก”

“ถึงตาท่านแล้วนะ”เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มคล้ายมีเลศนัย

บุรุษผู้สูงวัยกว่าหันไปมองสหายร่วมกระดานคล้ายขออนุญาต ก่อนที่อีกฝ่ายจะยักไหล่น้อยๆแทนคำตอบ

“เห็นทีกระดานนี้คงต้องพักไว้ก่อนซะล่ะมั้ง”คนอ่อนวัยกว่ากล่าวด้วยท่าทีเชิงกระเซ้าเย้าแหย่ บุรุษตรงข้ามยิ้มนิดๆให้กับคำพูดนั้น

 

 

เจ้าก็รู้นี่ ยังมีอีกกระดานที่สำคัญกว่ารอข้าอยู่

 
 
 
+ + + + + + + + + + + + + +
 
 
 
End of Chapter 0

...To be continued...

Comment

Comment:

Tweet

Categories